Hayat, neye nasıl baktığımızla şekillenir. Kimi bir çiçekte baharı görür, kimi aynı çiçekte solgunluğu. Kimi bir çocuk gülüşünde umudu bulur, kimi duymadan geçip gider. Çünkü güzelliği görmek; göze değil, gönle bağlıdır.
Bugün milyonlarca insan, mutlu olmak için, huzur bulmak için, “güzel”i yaşamak için uzaklara gitmeyi hayal ediyor. Oysa içi kırık bir kalbin peşinden gittiği hiçbir yol, insana gerçek huzuru getirmez. Kalbindeki güzelliği büyütemeyen biri, dünyanın en güzel manzarasında bile eksik hisseder.
İnsanın içinde sevgi yoksa, merhamet solmuşsa, şükür duygusu unutulmuşsa; o insanın baktığı her yer gri olur. Çünkü gözler, kalbin aynasıdır. Kalp güzelse, dünya güzeldir.
O yüzden güzellik arayan insan, önce içine bakmalı.
İçinde umut var mı? İnanç, sabır, sevgi, empati taşıyor mu?
Yoksa en parlak şehirler bile sönük kalır, en güzel yollarda bile kaybolur insan.
Unutma:
Güzellik, dışarıda aranacak bir şey değil,
İçeride uyandırılacak bir ışıktır.
O ışık varsa, gökyüzü bile senin olur.